The police in the Netherlands have traditionally been characterised by restraint when dealing with cases involving minors. However, this policy of minimal intervention appears to be waning in recent years. This shift from welfare to justice seems to be in line with the developments in other European countries. This article comments on this development by framing it in the long-term history of juvenile policing in the Netherlands. It describes the founding and development of the Juvenile Police as an organisation, and sketches the parallel changes in juvenile policing that occurred during the twentieth century. The organisation of juvenile policing has changed considerably over time with a visible tendency away from welfare oriented policing. As such, restraint and minimal intervention may no longer characterise the way Dutch police handle juvenile offenders.
AlbersW.A.J. (1990). Politie en jeugdigen; naar een probleemgerichte politiezorg voor minderjarigen. Arnhem: Gouda Quint bv.
2.
AndriessenM. (1976). Kijken bij de kinderpolitie; een onderzoek naar het afhandelingsbeleid van de kinderpolitie. Groningen: Verenigde Reproduktie Bedrijven.
3.
ButtsJ.A.MearsD.P. (2001). Reviving juvenile justice in a get-tough era, Youth and Society, 33(2), 169–198.
4.
Commissie van Montfrans. (1994). Met de neus op de feiten; aanpak jeugdcriminaliteit. Den Haag: Ministerie van Justitie.
5.
CourakisN. (2000). A typology of juvenile justice systems in Europe (PC-JU (2000) 28 REV 5). Strasbourg: Council of Europe.
6.
de JongeG.van der LindenA.P. (2004). Jeugd en strafrecht. Deventer: Kluwer.
7.
DoekJ.E.VlaardingerbroekP. (2001a). Het jeugdstrafprocesrecht. In Jeugdrecht en jeugdhulpverleningsrecht (4th edn, pp. 391–438). ‘s-Gravenhage: Elsevier Bedrijfsinformatie bv.
DrewesH.M.A. (1981). De jeugdpolitie. Het Tijdschrift voor de Politie, 2, 45–52.
10.
DünkelF.DrenkhahnK. (Eds.). (2003). Youth Violence: New Patterns and Local Responses — Experiences in East and West. Mönchengladbach: Forum verslag Godesberg.
11.
EggenA.T.G.van der HeideW. (Eds.). (2005). Criminaliteit en rechtshandhaving 2004. Den Haag: CBS/WODC.
12.
EstradaF. (2001). Juvenile violence as a social problem. British Journal of Criminology, 41, 639–655.
13.
HogendijkC.E.G. (1921). De Kinderpolitie van Amsterdam. Maatschappelijk Hulpbetoon, 3, 10–12.
14.
HogendijkC.E.G. (1923). Omvang der taak der Kinderpolitie. Maandblad voor Berechting en Reclasseering, 2, 180–184.
15.
Junger-TasJ. (2004). Youth justice in the Netherlands. In TonryM.DoobA. (Eds.), Youth crime and youth justice: Comparative and cross-national perspectives (Crime and Justice vol. 31) (pp. 293–347). Chicago: University of Chicago Press.
16.
LakmakerH. (1993). Voor maatschappelijk werk zijn we niet aangenomen. Welzijnsweekblad, 3, 8–13.
17.
LignacT.E.W. (1951). De kinderpolitie in Nederland en daarbuiten. ‘s-Gravenhage: Excelsior.
18.
Minister van Binnenlandse Zaken. (1948). Taak Kinderpolitie; Circulaire van de Minister van Binnenlandse Zaken van 13 september 1848, no. U 2114, Afdeling O.O. en V., Bureau Politie, aan de Burgemeesters van de gemeenten met gemeentepolitie.
19.
MullerN. (1924). De Kinderpolitie. Maandblad voor Berechting en Reclasseering, 3, 86.
20.
MullerN. (1925). Jaarboek voor de reclasseering van volwassenen en kinderen; Samengesteld door het Nederlandsch Genootschap tot Zedelijke Verbetering der Gevangenen in samenwerking met het Verbond der Vereenigingen Pro Juventute, onder redactie van den Algemeenen Secretaris van het Genootschap Mr. N. Muller. Eibergen: Electrische Drukkerij H. Heinen.
21.
MuncieJ. (2006). Repenalisation and Rights: Explorations in Comparative Youth Criminology. The Howard Journal, 45, 42–70.
22.
OverwaterJ. (1930). De kinderwetten. In de BieH. (Ed.), De Eerste Kwarteeuw der Kinderwetten; 1 december 1905–1930. Leiden: A.W. Sijthoff's Uitgeversmaatschappij NV.
23.
PfeifferC. (1998). Juvenile crime and violence in Europe. Crime and Justice: A Review of Research, 23, 255–328.
24.
SnijderR. (1993). Jeugdpolitie in de knel. Perspectief: Informatie- en opinieblad voor de jeugdbescherming, 2, 14–15.
25.
van der LaanP.H. (2000). Chances and limits for crime prevention in the Netherlands: Developments in recent years. In BenditR.ErlerW.NieborgS.SchäferH. (Eds.), Child and Juvenile Delinquency. Strategies of Prevention and Intervention in Germany and the Netherlands (pp. 55–77). München: Deutches Jugend Institut.
26.
van der LaanP.H. (2005). Jeugd, criminaliteit, politie en justitie. Delikt en Delinkwent, 35, 986–1013.
27.
van der LaanP.H. (2006). Just desert and welfare: Juvenile justice in the Netherlands. In Junger-TasJ.DeckerS.H. (Eds.), International handbook of juvenile justice (pp. 145–170). Dordrecht: Springer.
28.
VoskuilW. (1930). De Kinderpolitie. In de BieH. (Ed.), De Eerste Kwarteeuw der Kinderwetten; 1 december 1905–1930. Leiden: A.W. Sijthoff's Uitgeversmaatschappij NV.
29.
WacquantL. (1999). How penal common sense comes to Europeans: Notes on the transatlantic diffusion of the neo-liberal doxa. European Societies, 1, 319–352.
30.
WacquantL. (2001). The penalization of poverty and the rise of neo-liberalism. European Journal on Criminal Policy and Research, 9, 401–412.
31.
WalgraveL.MehlbyeJ. (1998). An Overview: Comparative Comments on Juvenile Offending and its Treatment in Europe. In MehlbyeJ.WalgraveL. (Eds.), Confronting Youth in Europe: Juvenile Crime and Juvenile Justice (pp. 21–53). Copenhagen: AKF Forlaget.
32.
Werkgroep ‘Visie op de politiële jeugdzorg’. (1997). Visie op de politiële jeugdzorg; 25 politieregio's en de jeugdzorg.
33.
WirtjesJ.A. (1931). Grepen uit het werk der Kinderpolitie, Verslag van het tweede nederlandsch paedagogisch congres (pp. 839–858). Groningen: J.B. Wolters.
